Yayınevimizin kurucusu Erdal Öz’ü iki yıl önce, 6 Mayıs 2006’da yitirmiştik. Erdal Öz, Can Yayınları’yla öylesine bütünleşmiş, dişiyle tırnağıyla kurduğu bu yayınevini kendi sevgisiyle öyle özel kılmıştı ki, aramızdan ayrıldığında, bu ölüm bizler için hiç de gerçek bir ölüm olmamıştı. Çünkü odası yine yukarıda duruyor, her gün inip çıktığı basamaklar yine onun anılarını, sesini, cümlelerini taşıyordu. Erdal Öz, bilindiği gibi, yalnızca birlikte çalışma şansını yakaladığımız büyük bir yayıncı değildi.

Aynı zamanda Türk edebiyatının bugün 50 Kuşağı olarak anılan çok önemli bir kuşağının çok önemli bir yazarıydı. Türk öykücülüğünün kendini aşmasını, büyük yenilikler yaşamasını sağlamıştı bu kuşak. Onun yanında çalışırken edebiyatımızın birikimine de tanık oluyorduk bu nedenle. Sözgelimi Ataç’ın, Sait Faik’in, Füruzan’ın yapıtları üzerine Erdal Öz’ün görüşlerini dinliyorduk. En önemlisi, kendi öykü anlayışı üzerine konuşuyorduk onunla. Bugün onun yapıtlarının yeniden, yeniden okunmasını dilemekten başka ne yapabiliriz? Işıklar içinde yatsın.

Faruk Duman
05 Mayıs 2008